effe ne link plaatsen, naar ne website die ik snel bijeen heb geflanst voor de cursus. Gelieve hem niet te lezen. T’is gewoon om te testen of hij hoger in de google ranking komt als er naar gelinkt wordt in een andere site (deze site dus).
http://www.geocities.com/nicolangelo1981/
Als ik eens ne deftige site heb gemaakt, moogt ge hem wel lezen.
Voor degenen die tegen beter weten toch nog eens deze blog bezoeken… ik hou er voorlopig mee op. Ik zal wel in de nabije toekomst een andere website aankondigenwaar ik iets meer speelruimte krijg qua lay out en speciale effectjes, speciaal voor de familie en dikke vrienden. Een andere reden is dat ik nu over heel weinig tijd beschik om dingen te publiceren op het internet. De uren dat Irene en ik niet slapen zitten we te vechten om het internetkabeltje dat we nodig hebben om dingen op te zoeken ivm onze respectieve cursussen die we volgen, zijnde: lerarenopleiding en webdesign. Daar zal waarschijnlijk wel beterschap in komen eenmaal een van de cursussen is afgelopen, maar voorlopig gebruiken we het internet dus enkel voor educatieve doeleinden.
Voor de rest is alles hier dik in orde. Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, de straatkatten eten fluitende vogeltjes op en de palmbomen waaien de kuierende tapaverterende wintertoeristen toe… We zijn gezond,we zijn verliefd, we eten, we drinken en we denken…
meer moet dat voorlopig niet zijn.
Oh ja… en we missen jullie.
dikke kus en ik stuur wel ne mail rond als ik terug een nieuwe website heb.
Opschudding in Benalmádena. Er is ingebroken in Blanquita. Blanquita, voor de onwetenden, is het aftandse vehikel waarmee ik me –als God het wil- voortbeweeg. Het was mijn eigen domme fout.
Er is nagenoeg geen schaduwplekje te vinden waar je je auto op reglementaire wijze kan parkeren. (Al is reglementair parkeren een inbreuk op de ongeschreven regels van de rondkarrende Spanjaard.) Het gevolg is dus dat je auto een ganse dag zit te bakken in de zon en zich ontpopt tot een mobiele sauna. Twee seconden na het instappen loopt het snot uit je neus en moet je twee minuten blazen op je stuur zodat je het kan aanraken zonder brandwonden op te lopen. De eerste tien minuten dat je aan het rijden bent, moet je als een volleerde Johnny met je elleboog uit het raam hangen om de wind op te vangen en zo de auto trachten te ventileren. Hoe meer passagiers je hebt, hoe sneller je auto ventileert en hoe belachelijker het eruit ziet voor de buitenwereld.
Nu, om te vermijden dat ik levend gefonduud wordt heb ik de gewoonte gecreëerd om de raampjes te draaien tot op een spleetje waardoor de hete lucht kan ontsnappen. Een spleetje dat zo smal is dat je je arm er niet meer kan doorsteken om het “topke” naar boven te trekken. Dat was buiten het uitgemergelde armpje van een Ethiopische heroïnegebruiker gerekend.
Niettegenstaande het feit dat we haar onlangs getuned hebben met twee Studio Brusselstickers, is Blanquita veruit de minst aanlokkelijke wagen van de hele straat en wekt ze niet bepaald de indruk grote schatten aan geld of luxeapparatuur te herbergen. Toch trok ze de aandacht van een snoodaard die dacht dat het geluk in kleine dingen zit. Resultaat: we zijn nu 76 eurocent en een half pakje kauwgom met frambozensmaak armer.
Mensen zien in deze anticlimax de subtiele boodschap dat er eigenlijk niets spectaculair te melden valt en dat dit hele artikeltje nog maar eens gewoon een teken van leven is aan mijn dierbaren.
Er is weinig en veel gebeurd de laatste weken. Ik ga jullie niet vervelen met de enkele bomaanslagen die er de voorbije weken in Torremolinos en Benalmádena geweest zijn. Dat zouden die ploeffers van de ETA maar al te graag hebben, een beetje extra aandacht op mijn blog. Niet dus.
Wat een ploeffer is? Tot een halve minuut geleden eigenlijk nog niets, maar vanaf heden kan het in het Van Dale opgenomen worden als “persoon die aandacht zoekt dmv bomaanslagen”.
Voila, weeral een nieuw woord en zo krijgt dit hele artikeltje meteen bestaansrecht, losstaand van de rommel die er nu nog volgt.
Ik ga het ook niet hebben over het vliegtuig dat een week geleden in Madrid is neergeprufetteld. “Niet overdrijven Nico.” – Ok.
De madre en de padre zijn langsgeweest..
Het was een geheel spontaan bezoek, want het stond tot een drietal weken geleden nog niet in hun begroting gepland. Vluchten in de zomer zijn namelijk heel duur en de hotelprijzen zijn uiteraard ook niet van de poes. Behalve in hotel “Nico en Irene” natuurlijk. Voor ouders maken we een familieprijsje en in ruil daarvoor krijgen ze de luxueuse Back-to-basics-suite met uitklapbare sofa en een gratis antimuggenmassagelotion. Voor de foto’s zullen we even moeten wachten, want die heeft ons madre meegenomen. Mijn eigen fotoapparaat ondergaat momenteel een beetje een existentiële crisis. In de praktijk wil dit zeggen dat hij zelf beslist wanneer hij bereid is een foto te maken. Meestal krijg ik hem alleen aan de praat wanneer er helemaal niks te zien is. Typisch.
Ik denk dat we in de tien dagen dat mijn ouders hier waren in zowat elk restaurantje binnen twee kilometer omtrek van ons appartementje (en dat zijn er veel!) het voornemen om de week erna te gaan lijnen hebben besproken. We hebben ook nog op pedalo’s en een boot gezeten. Misschien dat daar ooit nog wel foto’s van gepubliceerd worden.
Via deze weg wil ik mijn ouders nog eens bedanken voor de fijne week, de vele restaurantjes en de Humo’s die ze hebben achtergelaten. x
Om mijn emoties helemaal te beproeven, werd ook mijn petekindje, Emma, voor de deur geparkeerd. Een dikke knuffel van 4 maanden opgespaarde affectie deed mijn ruggengraat knetteren. Ik ben zowat de slechtst denkbare onderhoudsman van lange afstandsrelaties, maar ik weet wie ik liefheb.
Tante Inge en nonkel Hans hebben we dan ook ineens laten kennismaken met het door hen zo verachte massatoerisme van Benalmádena. Ze hadden gelukkig nog twee weken welverdiende rust tussen de olijfbomen en de gekko’s van Jaen in het vooruitzicht.
Zo dat is de hele korte samenvatting van de laatste weken. Misschien ook leuk om weten is dat Irene en ik nog gezond en wel zijn en dat we uitkijken naar het einde van de zomer.
Mijn laatste dagen zitten erop…bij Born2Bwild weliswaar. Het is een mooi hoofdstukje voor mijn memoires later. Eentje waarover ik met veel plezier zal schrijven, maar ook eentje dat niet meer dan acht bladzijden in beslag moet nemen.
De laatste weken begon het groenste stukje natuur van de provincie Malaga er steeds dorder en doodser uit te zien, een beetje zoals mijn leven buiten de job. Maar ook in de job zelf kwam er iets teveel routine bij kijken. Ik probeerde het de laatste weken voor mezelf nog wat leuk te houden door wat meer humor in mijn verhaal over de geschiedenis van de Moren in Spanje te steken en door mensen te laten zingen in mijn jeep, maar na een tiental dagen verlies je toch het engagement in je mopjes en de psychologische truukjes om mensen aan het zingen te krijgen in de verzengende hitte van een 4X4 vragen ook veel van je energie. Al is het beeld van de verbaasd achteromkijkende groep Fransen in de jeep voor je, wanneer ze mijn auto vol Duitsers “Du” van Peter Maffay horen brullen, onbetaalbaar. De verbaasde blik van de fransen was onbetaalbaar. Niet het gezang van mijn Duitsers, voor de duidelijkheid.
Anderhalve week geleden had ik op de lange terugweg naar de hotels 5 verschillende nationaliteiten in mijn auto zitten. Dat betekent dus een oorverdovende stilte, aangezien niemand met elkaar kon communiceren. Natuurlijk deed onze oude vriend Murphy weer zijn werk en kwamen we in een file terecht. Hatelijk want ik heb geen autoradio en smalltalk in 4 talen tegelijkertijd is nog weerzinwekkender dan het in 1 taal is. Toen kwam ik op het idee om een mini-eurovisiesongfestival te organiseren. Om de boel op gang te krijgen zong ik samen met een Nederlands meisje dat naast me zat “vlieg met me mee” van Paul de Leeuw. Ik weet niet meer wat de Oostenrijkers en de Fransen zongen, maar de vijfminuten durende versie “Old Macdonald had a farm…”, gezongen door Schotse vrouw van in de zeventig zal me eeuwig bijblijven. Iedereen lag in een deuk toen ze vervolgens een hond, een kat , een eend, een aap, een geit en nog wat fauna ten beste gaf. Ze ging dan ook naar het hotel met de twaalf punten op zak.
Nog een klassieker voor in mijn gids “Plezier in de 4X4” is vragen aan alle passagiers om in hun handen te klappen van zodra we in een tunnel rijden, zodat ik kan horen dat ze elkaar niet stiekem bepotelen in het donker. Natuurlijk vroeg ik dat niet wanneer de auto vol met kindjes zat. Dan zou het iets pervers krijgen. Zeker uit de mond van een Belgische chauffeur, want Dutroux kennen ze in het buitenland ook nog.
Verder waren mijn laatste weken zoals alle eerdere weken. Een keer zijn we nog wel in een bosbrandje verzeild geraakt. Dat was wel spectaculair. Dan zie je de helikopters water uit een meer halen dat we aan het einde van de dag bezoeken. Toen we erin zwommen, waren ze nog bezig. De brand zelf was vrij snel onder controle, omdat het in de nabijheid van een wit dorpje was en dus relatief snel opgemerkt werd.
Voorts kan ik nog zeggen dat het met Irene en mezelf goed gaat en dat we vanaf morgen enkele dagen richting Cadiz trekken met ons tentje. Haar moeder doet de omgekeerde tocht en blijft een paar dagen in ons appartementje waken. Blaffen doet ze niet, maar bijten wel. Inbreker, U weze gewaarschuwd.
Lang geleden… ik weet het. Na twaalf uur werken en enkel terend op mijn dagelijkse portie paella en tortilla ontbreekt het me tegenwoordig de energie en goesting om een artikeltje te schrijven over hoe mijn dag op het werk was. Op zondag, voel ik me nog eens drie keer zo moe. Deze week kwam daar dan nog eens nachtlawaai bij van voetbalgekke Spanjaarden die tot drie uur ’s nachts hun vreugde uiten omdat ze zich altijd maar weer kwalificeren voor de volgende ronde voor het EK voetbal. Dit doen ze door vuurwerk af te steken en de hele nacht al toeterend door de straten te rijden in hun met Spaanse vlaggetjes versierde wagens. En dat in een land dat een week geleden nog geheel plat lag door stakingen en protesten tegen de stijgende olieprijzen. Voetbal blijft belangrijker.
Wanneer de Spanjaarden niet speelden was ik nog steeds verzekerd van mijn slaapgebrek door de “fería” die op een kilometer van onze voordeur plaats heeft. Een hele week lang staat er een kermis opgesteld met kraampjes en dranktenten die elk over hun eigen muziekinstallatie beschikken en die elkaar wanhopig proberen te overstemmen. Er zijn kraampjes met Flamencomuziek, Sevillanas, Rumba, Samba, Bossa Nova en snoeiharde “boenkeboenke”. De muzikale brij die met de wind onze slaapkamer bereikt valt echter met geen muzikale term te beschrijven. Het is in elk geval niet dansbaar. Slaapbaar evenmin. Tel daar nog een nachtelijke temperatuur van rond de 26 graden bij en je kan de grootte van de wallen onder mijn ogen berekenen.
Toch ben en blijf ik optimistisch. Ik sta elke dag op met de zon en iedereen die ik zie loopt er ontspannen en in vakantiehumeur bij. Niet in de spiegel kijken is dus de boodschap.
Ik kijk al drie weken niet meer naar het weerbericht, want dat kan ik zelf ook voorspellen: zon, zon, zon. De laatste dagen sta ik te gidsen bij een temperatuur van om en bij de 40 graden. Ik zie mijn arme klanten zweten terwijl ik doodleuk sta te vertellen over de geschiedenis van Spanje en over de bloemetjes en de bijtjes. Desondanks heb ik de indruk dat de meeste mensen tevreden, maar halfdood naar hun hotel terugkeren. Het heeft even geduurd, maar ik begin nu ook van mijn bazen signalen op te vangen dat ik goed ben in deze job. Op sommige dagen laten ze me zelfs gidsen voor een groep van zestig man. Dat is wel kicken. Dat zijn dan meestal multinationals die hun beste verkopers belonen met een trip naar Andalusië en die ze dan gezamenlijk een jeeptocht laten maken.
Toch kan ik dit niet blijven volhouden. Ik heb weinig tot geen leven buiten mijn job en ook voor Irene is het niet aangenaam haren “boyfriend” maar anderhalf uur per dag te zien. We zien wel of er iets anders en beters uit de lucht valt….
Met het drukke werkschema ben ik mijn blog volledig uit het oog verloren. Voor alle zekerheid: ik leef nog. Zij het iets minder dan enkele weken geleden. De job is nog altijd tof, maar heel uitputtend. Vooral wanneer het weer wat minder is. Ik werk blijkbaar op zonne-energie. Als het regent, zijn de toeristen begrijpelijk in een minder humeur en moet ik extra veel inspanningen doen om ze enthousiast te maken over de natuur en cultuur van Spanje. De meesten komen immers voor de zon-het heet niet voor niets costa del sol- en als die achter de wolken zit verliest het natuurgebied ook veel van zijn charme. Vandaar dat ik de voorbije weken serieus in mijn reserves aan het tasten was. De weinige vrije tijd die ik heb besteed ik voornamelijk aan Irene en studie over de bloemetjes en de bijtjes, voor zover die twee elkaar niet overlappen;)
Er is ondertussen wel het een en het ander gebeurd. Mijn ouders en schoonouders zijn voor het eerst met elkaar oog in oog komen te staan en alles verliep in een rustige gemoedelijke sfeer. Eveneens mijn broer en schoonzus zijn met hun kroost, samen met mijn ouders, naar spanje afgezakt. Noor (de oudste van de twee zusjes) is op een leuke leeftijd waarbij de tong uitsteken een belangrijk onderdeel van de non-verbale communicatie uitmaakt en Fé is zowat de gelukkigste baby die ik in mijn leven heb gezien. Voortdurend lachen, zonder dat er een echte aanleiding toe hoeft te zijn. Het was heel leuk iedereen nog eens te kunnen zien en vastpakken.
Manchester United heeft de Champions League, na bijna tien jaar, nog eens kunnen winnen en mijn haar is inmiddels terug tot een aanvaardbare lengte gegroeid.
Verder zijn er niet zo heel veel boeiende verhalen te vertellen, aangezien ik geen dingen over mijn klanten mag zeggen op mijn site die het imago van ons bedrijfje zou kunnen beschadigen. Ik kan wel zeggen dat ik al heel wat toffe mensen in mijn jeep heb gehad, en niet zelden waren zij van de Belgische of Nederlandse nationaliteit. Een enkele keer spreek ik buiten mijn uren nog wel eens af met klanten, maar dan moet ik al een heel goeie dag hebben.
Al bij al stel ik het dus goed en ik hoop van jullie hetzelfde.
Eerst en vooral ne gelukkige verjaardag aan ons Bomma die precies op dezelfde dag als ikzelf en Hitler verjaart.
Jawadde, wat een week. Ik zit kapot. 6 dagen op zeven werken en dat bijna 12 uur per dag. De hele dag in mijn jeepke rondtoeren in de bergen, 4 verschillende talen spreken met mensen van alle leeftijden en verschillende achtergronden om dan om 20 u thuis te komen om mijn kennis over de Spaanse fauna en flora wat bij te schaven. je zou van minder bekaf zijn. Al bij al is het wel een leuke job. De hele tijd in de buitenlucht en meestal vrolijke mensen in de auto. Al durft dat wel eens af te hanggen van de nationaliteit van de passagiers. Gisteren was het ondanks het slechte weer eigenlijk nog de leukste dag. Niet toevallig dat er toevallig Belgen meereden. Uit Antwerpen dan nog wel. Kapot gelachen. Verder had ik deze week ook nog enkele Britten van Afrikaanse origine, waarvan een koppel op de terugweg naar hun hotel me probeerden te overtuigen dat de Jehovagetuigen het bij het rechte eind hadden. Ook een heleboel Duitsers en Fransen gehad. Over het algemeen schiet ik hhet beste op met de engelsen. Er was zelfs één gezinnetje waaraan ik tegen het einde van de dag zo gehecht was geraakt dat ik ze niet bij hun hotel wou afzetten. Echt lieve mensen.
Meestal krijg ik ook tamelijk goede fooien. Ik heb niet zoveel voorkennis van het gebied als mijn collega’s, maar ik probeer er wel voor te zorgen dat mijn passagiers zich amuseren. Eergisteren had ik een kwartet franse kindjes in mijn Landrover die de hele tijd iets in de aard van “notre chauffeur est le Champion” aan het zingen waren elke keer dat ik een hindernis beter nam dan mijn collega’s. dat streelt mijn ego wel een beetje, en het maakt de dagen ook aangenamer. Al zijn er ook af en toe klanten die zichzelf precies tegen hun zin ingeschreven hebben voor de rondleiding. dan moet je al hard je best doen om het ijs te doen smelten. Misschien dat ik daar wel beter in wordt naarmate ik er langer werk. Hoe lang ik deze job zal blijven doen weet ik nog niet, maar het zal in elk geval een ervaring zijn die ik de rest van mij leven met me mee kan dragen.
Eindelijk heb ik een job gevonden. Kort samengevat komt mijn job erop neer mensen in allerlei talen te gidsen in het gebergte in het binnenland van Málaga. Daarvoor krijg ik een jeep ter beschikking. Dat is nodig want met ons Blanquita zou dat onbegonnen werk zijn. Het bedrijf waarvoor ik werk heet Born to be Wild (uitspreken als een grommende tijger). Het zou de titel van mijn autobiografie kunnen zijn, maar die zal anders heten weet ik nu al. Tijdens de jeeptochten doorkruisen we het biosfeerreservaat van de Sierra de las Nieves (één van de 320 op deze aardbol) en bezoeken we enkele typische witte Spaanse bergdorpjes.
Het eerste kennismakingsgesprek was in de MacDonalds. Een half jaar deftige broeken gekocht om te solliciteren en dan een jobinterview hebben bij een bedrijf dat zich specialiseert in avontuurlijke tochten, in een MacDonalds. Ik had dus gekozen voor ongeschoren en in mijn beste Crocodile Dundee outfit richting sollicitatie te trekken. Het eerste wat mijn gesprekspartner zei was natuurlijk dat de gidsen er altijd gladgeschoren en verzorgd moesten uitzien. Hoe je haar erbij hing speelde echter geen rol. Toen had ik mijn afspraak bij de kapper natuurlijk al gemaakt (doemme toch!). Voor hem lag een lijst met een twintigtal kandidaten voor de job en eerlijk gezegd schatte ik mijn kansen niet zo hoog in. Voornamelijk omdat ze naar een Duitstalig iemand zochten en laat dat nu net mijn minste taal zijn.
Hij zei dat ik vrijdag eens mee mocht rijden met de hele bende om te zien of ik over genoeg sociale vaardigheid beschikte en om voor mezelf uit te maken of de job me wel zou aanstaan.
Ik werd afwisselend in een jeep met Duitsers, Fransen en Engelsen gestopt en tot mijn verbazing zat ik zelf telkens achter het stuur. De collega’s zijn bijna allemaal Fransen en vielen bijzonder goed mee. De avond na de testrit, belde ze mij op en werd mij meegedeeld dat alle collega’s tevreden over mij waren en dat ik, als ik dat wenste, bij hen mocht beginnen werken. Uiteraard zei ik “ja!”.
Ik denk dat het een leuke maar vermoeiende job is, maar zie mezelf wel functioneren in zo’n situatie en omgeving. Bovendien zal het mijn talenkennis en spreekvaardigheid alleen maar ten goede komen. Ik hoop alleen dat ze me wat de tijd geven om de informatie die ik zal moeten geven eigen te maken en mijn Duits wat te “ontPfaffen”.
Het zal wel zes dagen per week werken worden en heb slechts een vrije dag per week: de zondag. Maar goed, ik heb al iets teveel vrije dagen gehad de voorbije maanden om daarover te klagen.
