Semana Santa (3)

Een vrolijke paasmaandag iedereen! Hier in Spanje zijn geen eitjes gevallen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze al gesmolten waren voordat ik ze kon vinden. Pasen luidde ineens het einde in van Semana Santa. Zoals de foto’s aantonen heb ik eindelijk voor de eerste keer zo’n echte traditionele processie gezien, in Benalmadena. Volgens Irene was ze lang niet zo mooi als die van “haar” Sanlucar de Barrameda, maar zoiets zeg ik ook altijd over de kathedraal van Antwerpen wanneer we  Malaga of Granada bezoeken. 

Maar zo’n processie is echt wel de moeite, al is het maar om de beleving en het enthousiasme van de lokale bevolking te zien. Het zullen wel niet allemaal praktiserende katholieken zijn die hier wonen, maar geloven doen ze blijkbaar wel. En als de mensen niet naar Jezus komen, komt Jezus, lichtjes heen en weer wiegend op de cadans van melancholische muziek, naar de mensen.   

Wij zijn gaan kijken op Goede Vrijdag.  Wie mijn fascinatie voor kruisbeelden kent, weet dat dit voor mij het ideale moment is om te gaan kijken.  

Eerst hoor je de dreigende trommels in de verte en beginnen de Spanjaarden zenuwachtig hun halzen te reiken naar de hoek van de straat en de toeristen de batterijen van hun fototoestel te controleren.  

Plots zijn ze er. Voorop loopt het plaatselijke muziekkorps en daarachter de boetelingen, die met hun puntmutsen vanuit de verte als een wandelend Fakirbed naar ons toekomen. Zij worden gevolgd door de zwarte weduwen en andere rouwenden die het voorbije jaar een dierbare hebben verloren. En dan …zie je Hem de hoek omdraaien, de verlichtte Jezus die hoog boven de mensen aan het kruis genageld hangt en met gebogen hoofd zijn lot ondergaat en zo de schuld van de menselijke zonden betaald. Het treurige trompetgeschal maakt alles nog wat tragischer. Maar Hij is niet de enige die lijdt. Onder hem zijn er een 40-tal leden van een hermandad (“broederschap”) die hem gedurende vier uur onder zwaar gepuf en gezweet het dorp zullen ronddragen. Zij worden aangemoedigd door de trotse echtgenotes en ouders die hen op strategische punten langs de route opwachten.

 Het tweede deel van de processie kent een gelijkaardig verloop. Wanneer de met goud getooide heilige maagd Maria ritmisch voorbijschuifelt kunnen enkele vrouwen hun emoties niet meer in bedwang houden en beginnen ze “wapa!” te roepen. Dit is de Andalousische manier om “guapa” te zeggen en betekent in deze context zoiets als “schoonheid!”. Als een bouwvakker dit tegen je roept, kan je het best vertalen met “lekker dier!”. De pasodragers scanderen op hun beurt dan weer leuzen zoals “ Viva la virgen de los dolores! Viva!”. Maria is zichtbaar geëmotioneerd.  

Wat me nog opviel zijn de vele jongeren die mee (moeten?) lopen in zo’n processie. Zelfs miniboetelingetjes van nog geen 5 jaar krijgen een puntmuts over hun hoofd getrokken. Dikwijls vinden ze de kijkgaten in hun muts niet en lopen ze als blinde kabouters de verkeerde kant op. Minder grappig is het wanneer zo’n geblinddoekt kleutertje ook een fakkel draagt. De mama’s lopen wel met een buggy mee voor wanneer het arm schaap te moe wordt.  

Ik ben dan wel geen kerkelijk katholiek pur sang, maar heb wel veel bewondering voor mensen die vol overgave deelnemen aan zo’n processie. Vergelijk het met vier uur stijl bergop door het Museum van Schone Kunsten rondslenteren met een zware rugzak om je schouders. Respect!

~ door nicolangelo op maart 24, 2008.