De Nico heeft een job olé olé !!!(twee)

 

Eindelijk heb ik een job gevonden.  Kort samengevat komt mijn job erop neer mensen in allerlei talen  te gidsen in het gebergte in het binnenland van Málaga. Daarvoor krijg ik een jeep ter beschikking. Dat is nodig want met ons Blanquita zou dat onbegonnen werk zijn. Het bedrijf waarvoor ik werk heet Born to be Wild (uitspreken als een grommende tijger). Het zou de titel van mijn autobiografie kunnen zijn, maar die zal anders heten weet ik nu al. Tijdens de jeeptochten doorkruisen we het biosfeerreservaat van de Sierra de las Nieves (één van de 320 op deze aardbol) en bezoeken we enkele typische witte Spaanse bergdorpjes.

 

Het eerste kennismakingsgesprek was in de MacDonalds. Een half jaar deftige broeken gekocht om te solliciteren en dan een jobinterview hebben bij een bedrijf dat zich specialiseert in avontuurlijke tochten, in een MacDonalds. Ik had dus gekozen voor ongeschoren en in mijn beste Crocodile Dundee outfit richting sollicitatie te trekken. Het eerste wat mijn gesprekspartner zei was natuurlijk dat de gidsen er altijd gladgeschoren en verzorgd moesten uitzien. Hoe je haar erbij hing speelde echter geen rol. Toen had ik mijn afspraak bij de kapper natuurlijk al gemaakt (doemme toch!). Voor hem lag een lijst met een twintigtal kandidaten voor de job en eerlijk gezegd schatte ik mijn kansen niet zo hoog in. Voornamelijk omdat ze naar een Duitstalig iemand zochten en laat dat nu net mijn minste taal zijn.

 

Hij zei dat ik vrijdag eens mee mocht rijden met de hele bende om te zien of ik over genoeg sociale vaardigheid beschikte en om voor mezelf uit te maken of de job me wel zou aanstaan.

 

Ik werd afwisselend in een jeep met Duitsers, Fransen en Engelsen gestopt en tot mijn verbazing zat ik zelf telkens achter het stuur. De collega’s zijn bijna allemaal Fransen en vielen bijzonder goed mee. De avond na de testrit, belde ze mij op en werd mij meegedeeld dat alle collega’s tevreden over mij waren en dat ik, als ik dat wenste, bij hen mocht beginnen werken. Uiteraard zei ik “ja!”.

 

Ik denk dat het een leuke maar vermoeiende job is, maar zie mezelf wel functioneren in zo’n situatie en omgeving.  Bovendien zal het mijn talenkennis en spreekvaardigheid alleen maar ten goede komen. Ik hoop alleen dat ze me wat de tijd geven om de informatie die ik zal moeten geven eigen te maken en mijn Duits wat te “ontPfaffen”.

 

Het zal wel zes dagen per week werken worden en heb slechts een vrije dag per week: de zondag. Maar goed, ik heb al iets teveel vrije dagen gehad de voorbije maanden om daarover te klagen.

~ door nicolangelo op april 13, 2008.