Eerste week achter de rug!
Eerst en vooral ne gelukkige verjaardag aan ons Bomma die precies op dezelfde dag als ikzelf en Hitler verjaart.
Jawadde, wat een week. Ik zit kapot. 6 dagen op zeven werken en dat bijna 12 uur per dag. De hele dag in mijn jeepke rondtoeren in de bergen, 4 verschillende talen spreken met mensen van alle leeftijden en verschillende achtergronden om dan om 20 u thuis te komen om mijn kennis over de Spaanse fauna en flora wat bij te schaven. je zou van minder bekaf zijn. Al bij al is het wel een leuke job. De hele tijd in de buitenlucht en meestal vrolijke mensen in de auto. Al durft dat wel eens af te hanggen van de nationaliteit van de passagiers. Gisteren was het ondanks het slechte weer eigenlijk nog de leukste dag. Niet toevallig dat er toevallig Belgen meereden. Uit Antwerpen dan nog wel. Kapot gelachen. Verder had ik deze week ook nog enkele Britten van Afrikaanse origine, waarvan een koppel op de terugweg naar hun hotel me probeerden te overtuigen dat de Jehovagetuigen het bij het rechte eind hadden. Ook een heleboel Duitsers en Fransen gehad. Over het algemeen schiet ik hhet beste op met de engelsen. Er was zelfs één gezinnetje waaraan ik tegen het einde van de dag zo gehecht was geraakt dat ik ze niet bij hun hotel wou afzetten. Echt lieve mensen.
Meestal krijg ik ook tamelijk goede fooien. Ik heb niet zoveel voorkennis van het gebied als mijn collega’s, maar ik probeer er wel voor te zorgen dat mijn passagiers zich amuseren. Eergisteren had ik een kwartet franse kindjes in mijn Landrover die de hele tijd iets in de aard van “notre chauffeur est le Champion” aan het zingen waren elke keer dat ik een hindernis beter nam dan mijn collega’s. dat streelt mijn ego wel een beetje, en het maakt de dagen ook aangenamer. Al zijn er ook af en toe klanten die zichzelf precies tegen hun zin ingeschreven hebben voor de rondleiding. dan moet je al hard je best doen om het ijs te doen smelten. Misschien dat ik daar wel beter in wordt naarmate ik er langer werk. Hoe lang ik deze job zal blijven doen weet ik nog niet, maar het zal in elk geval een ervaring zijn die ik de rest van mij leven met me mee kan dragen.
Oepsie, verjaardag weer vergeten. Pakt er maar ene op mijn kosten ginder.
da’s immers allemaal ni erg. ik ken het wel. Eerst naar de wc gaan, dan tot de vaststelling komen dat het wc-papier op is en vervolgens je blik laten vallen op de maand april van de verjaardagkalender… het is allemaal snel gebeurd. Santé!