De zesdaagse van Benalmádena

De eerste kennismaking met het Spaanse bier, die later uitgroeide tot een vaste relatie.

Mijn gastvrijheid kende alweer geen grenzen en onze gasten mochten al direct voor ons koken.

Er werd veel gezwommen…

veel gefeest…

snedige one-liners uitgetest…

af en toe de aap uitgehangen…

Naar de poolster gezocht…
De poolster liep een beetje als een rode draad door het zesdaagse bezoek van de vrienden.
Het begon allemaal heel onschuldig. Op de weg naar huis bij het opgaan van de zon zagen we de maan in de blauwe hemel staan met daarnaast een ster. Ik was even het noorden kwijten dacht dat het de poolster was. Pieter was ervan overtuigd dat het Venus was en Kevin was gebiologeerd aan het kijken naar een ander lichtpuntje (volledig naast de discussie). Geheel ongevraagd kregen we de uitleg van een lokale visser die toevallig net ons pad kruiste en die met veel armgezwaai en een integrale samenvatting van zijn leven mij tenslotte gelijk gaf. Toen we hem duidelijk maakten dat ons beduur al lang overschreden was ging hij naar huis, wat in zijn geval een vissersbootje was in het zand met daar een zeil erover.

Twee dagen later denkt Pieter mbv een bezemsteel eindelijk de poolster te hebben gevonden. We gaven hem gelijk.

er werd gebarbecued…

veel sangria gedronken…

Tijdens de sangria verslikten we ons bijna in een stukje appelsienschil toen er uit het niets een bedelaar Flamenco begon te zing..euh schreeuwen. Zijn bindteksten waren eigenlijk eerder excuses om zijn eigen zangkwaliteiten te verbloemen. “ik ben vandaag een beetje verkouden” en “normaal heb ik een begeleidend bandje achter mij staan” zijn enkele zinnetjes waarmee hij bij zijn publiek sympathie probeerde op te wekken.

Dit is Rosa, barvrouw in discoteca Velvet. voor een pintje betaak je in de uitgaansbuurt van benalmádena al gauw 3 euros. Dan heb je twee keuzes: minder drinken of het personeel verleiden. Het tweede bleek de gemakkelijkste oplossing. Door wat “small talk” hadden we al genoeg ijs gebroken die Rosa voor haar cocktails kon gebruiken. Vervolgens brachten we in een opwelling van spontaneïteit een choreografietje van de Chiki Chiki song ( zie vorig artikel), wat ongetwijfeld een zomerhit in wording is. In ruil daarvoor kregen we gratis pintjes. Ik weet niet hoeveel keer we de chiki chiki ten beste hebben gegeven, maar we hebben bijna evenveel pintjes gratis gekregen als betaald. Nadeel was wel dat ze haar collega’s er begon bij te roepen en ons overhaalde om nog een dat dansje te doen. Al snel werden we de Eddy Wally’s van de Velvet. Iedereen lacht ermee, maar het trekt wel volk. Volk dat wel moest betalen voor een pintje.


Het was een fijne week en Kevin en Pieter waren dan ook zeer verdrietig dat ze naar huis moesten.