De Nico heeft een job olé, olé!!

Meer details volgen dra…

Kapper en nieuw pagina

Ok aangezien het nog even zal duren vooraleer er fotokes binnenkomen van de twee vrienden uit Boechout zal ik er zelf maar al wat opzetten. (zie pagina: “De zesdaagse van…. )Het zullen ineens de laatste zijn die je van mij te zien krijgt voor een maand ofzo, want deze jongen komt net terug van de kapper. De kapper? Jawel, de kapper. Voor het eerst sinds12 jaar heb ik het nog eens geriskeerd om niet zelf mijn haar te knippen. Ik weet meteen terug waarom het zo lang geleden was. Gisteren had ik gebeld voor een afspraak en dus heb ik de hele nacht geen oog dicht gedaan. Kappersbezoeken zijn voor mij zoiets als naar de tandarts gaan. Al dacht ik dat het nooit erger zou zijn dan mijn laatste bezoek aan de tandarts dat me toen 4 wijsheidstanden heeft gekost. Niets is minder waar. De pijn die de wijsheidstanden teweeg brachten was na twee weken reeds verdwenen. Met dit kapsel moet ik nog een maand rondlopen vooraleer er weer iets mee te doen valt. Veel te kort geknipt uiteraard. Ik had het kunnen weten. Het kappersbrein is slechts in staat één woord te onthouden, meestal is dat het laatste dat over je lippen rolt. Ik zei dus: “un poquito más corto”, zij hoorde “Corto!”.  Het onsmakelijke gevolg is dat ik nu rondloop met een haarsnit die ik voor mezelf had vooropgesteld als ik de veertig al ver voorbij ben. Door deze ongeïnspireerde creatie van de kapster ligt de nadruk in mijn gezicht op mijn te grote neus en te kleine oren. Daar kunnen kappers niets aan doen natuurlijk, maar er waren toch meer mogelijkheden gezien de enorme omvang van mijn haardos van 10 uur geleden. Dit is echt het saaiste kapsel uit mijn 26-jarige geschiedenis. Mocht ik niet zo geschokt zijn elke keer ik in de spiegel kijk, ik zou in slaap vallen.  

Waarom ga je dan naar de kapper? Uit joboverwegingen. Het rococokapsel waar ik mee rondliep schrikte mogelijk potentiële werkgevers af. Nu dat sobere classisistische kapsel dat er nu bovenop ligt was ook niet meteen wat ik in gedachten had. (het kapsalon heette immers “new style”). Het is nu wachten op een renaissance van mijn haar, zodat ik er nog wat mee kan experimenteren vooraleer het nihilisme in werking treed.   

De zesdaagse van benalmádena

Ja lieve blogvrienden, het is weeral even geleden dat ik iets heb neergepend op mijn blog. Mijn excuses zijn bijna opgebruikt, maar ik heb er nog eentje gevonden in de schuif dat ik nog niet heb aangehaald:  oververmoeidheid door een zesdaags bezoek van een tweekoppige delegatie van S.K.Bacwalde.

 

Inderdaad, twee vrienden uit het Boechoutse hebben de weg naar Benalmádena gevonden. Twee leerkrachten lager onderwijs die, naargelang wie hen roept, luisteren naar de naam Kevin en Pieter. Ik heb me alvast kostelijk geamuseerd, maar heb nu wel twee dagen nodig gehad om terug op krachten te komen. Ik hoop van hen hetzelfde. Ook wat die twee dagen betreft.

 

Aangezien het onmogelijk is een samenvatting te maken van zo’n chaotische week zal ik proberen aan de hand van fotootjes en wat context erbij een beeld proberen te schetsen van de voorbije week. Daar heb ik echter nog meer fotootjes voor nodig. Vandaar deze oproep: Pieter en Kevin, kunnen jullie zo snel mogelijk enkele van de betere foto’s doorsturen naar mijn e-mailadres.

wordt vervolgd…. 

Semana Santa (3)

Een vrolijke paasmaandag iedereen! Hier in Spanje zijn geen eitjes gevallen. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze al gesmolten waren voordat ik ze kon vinden. Pasen luidde ineens het einde in van Semana Santa. Zoals de foto’s aantonen heb ik eindelijk voor de eerste keer zo’n echte traditionele processie gezien, in Benalmadena. Volgens Irene was ze lang niet zo mooi als die van “haar” Sanlucar de Barrameda, maar zoiets zeg ik ook altijd over de kathedraal van Antwerpen wanneer we  Malaga of Granada bezoeken. 

Maar zo’n processie is echt wel de moeite, al is het maar om de beleving en het enthousiasme van de lokale bevolking te zien. Het zullen wel niet allemaal praktiserende katholieken zijn die hier wonen, maar geloven doen ze blijkbaar wel. En als de mensen niet naar Jezus komen, komt Jezus, lichtjes heen en weer wiegend op de cadans van melancholische muziek, naar de mensen.   

Wij zijn gaan kijken op Goede Vrijdag.  Wie mijn fascinatie voor kruisbeelden kent, weet dat dit voor mij het ideale moment is om te gaan kijken.  

Eerst hoor je de dreigende trommels in de verte en beginnen de Spanjaarden zenuwachtig hun halzen te reiken naar de hoek van de straat en de toeristen de batterijen van hun fototoestel te controleren.  

Plots zijn ze er. Voorop loopt het plaatselijke muziekkorps en daarachter de boetelingen, die met hun puntmutsen vanuit de verte als een wandelend Fakirbed naar ons toekomen. Zij worden gevolgd door de zwarte weduwen en andere rouwenden die het voorbije jaar een dierbare hebben verloren. En dan …zie je Hem de hoek omdraaien, de verlichtte Jezus die hoog boven de mensen aan het kruis genageld hangt en met gebogen hoofd zijn lot ondergaat en zo de schuld van de menselijke zonden betaald. Het treurige trompetgeschal maakt alles nog wat tragischer. Maar Hij is niet de enige die lijdt. Onder hem zijn er een 40-tal leden van een hermandad (“broederschap”) die hem gedurende vier uur onder zwaar gepuf en gezweet het dorp zullen ronddragen. Zij worden aangemoedigd door de trotse echtgenotes en ouders die hen op strategische punten langs de route opwachten.

 Het tweede deel van de processie kent een gelijkaardig verloop. Wanneer de met goud getooide heilige maagd Maria ritmisch voorbijschuifelt kunnen enkele vrouwen hun emoties niet meer in bedwang houden en beginnen ze “wapa!” te roepen. Dit is de Andalousische manier om “guapa” te zeggen en betekent in deze context zoiets als “schoonheid!”. Als een bouwvakker dit tegen je roept, kan je het best vertalen met “lekker dier!”. De pasodragers scanderen op hun beurt dan weer leuzen zoals “ Viva la virgen de los dolores! Viva!”. Maria is zichtbaar geëmotioneerd.  

Wat me nog opviel zijn de vele jongeren die mee (moeten?) lopen in zo’n processie. Zelfs miniboetelingetjes van nog geen 5 jaar krijgen een puntmuts over hun hoofd getrokken. Dikwijls vinden ze de kijkgaten in hun muts niet en lopen ze als blinde kabouters de verkeerde kant op. Minder grappig is het wanneer zo’n geblinddoekt kleutertje ook een fakkel draagt. De mama’s lopen wel met een buggy mee voor wanneer het arm schaap te moe wordt.  

Ik ben dan wel geen kerkelijk katholiek pur sang, maar heb wel veel bewondering voor mensen die vol overgave deelnemen aan zo’n processie. Vergelijk het met vier uur stijl bergop door het Museum van Schone Kunsten rondslenteren met een zware rugzak om je schouders. Respect!

Semana Santa (2)

Ik heb alvast een paar fotokes op de Semana Santa pagina gezet. Uitleg volgt later…

Semana Santa (1)

Eergisteren hebben Irene en ik een bezoekje gebracht aan Málaga. Oorspronkelijk gingen we om wat administratieve zaken op orde te stellen, maar aangezien het toch net toevallig Semana Santa was/is leek het ons opportuun om ook een boeteprocessietje mee te pikken. 

Semana Santa is wat ze bij ons de Goede week noemen, maar wordt hier in Andalusië wel heel wat intenser beleefd dan dat in België het geval is.  Duizenden mensen staan zenuwachtig aan beide kanten van de straat te wachten om een glimp op te vangen van een van de paso’s.  Een paso is een soort van tafelvormige constructie waarop een scène uit het leven (of liever: het lijden) van Christus wordt afgebeeld of waarop een beeld van de heilige maagd Maria staat die (9 kansen op 10) aan het huilen is. Voor de paso’s lopen honderden boetelingen die allemaal een paars paterskleed en een puntmuts dragen (zie Ku Klux Klan of oude frietzakken). Dat laatste om hun anonimiteit te garanderen. Die anonimiteit is blijkbaar niet het belangrijkste want de ze lopen de hele dag zo fier als een gieter met pauwenveren in hun paterskostuum door de straten, zonder muts. Om mee te mogen lopen  hebben ze dan ook een behoorlijke som geld moeten neertellen waarmee ze evengoed een Armani-pak mee hadden kunnen kopen. Dat geld wordt door de organiserende broederschappen besteed aan de goudgeborduurde kostuums die Jezus en Maria zich laten aanmeten. De paso’s worden door de stad gedragen door leden van de vele broederschappen zelf. Voor die mensen is het hun moment de gloire en het hoogtepunt waarnaar ze een heel jaar hebben toegeleefd.

 Het lijkt me nu wel een leuk moment om te onthullen dat het 5 minuten voor de processie van start ging begon te gieten, waardoor het hele gebeuren werd afgelast. Een pijnlijk moment voor de toeschouwers, maar vooral voor de deelnemers van de processie, want het geïnvesteerde geld en de maandenlange voorbereiding die eraan vooraf is gegaan, is allemaal voor niets geweest. Er is geen herkansing. De dag erna is het immers de beurt aan andere broederschappen. Tenminste als de weergoden hun gunstig gezind zijn.  

Vanavond gaan we nog eens proberen, maar dan in Arroyo de la Miel ( = het centrum van benalmádena). Ik neem mijn fototoestel alvast mee.      

Vaderkesdag!

Hier in Spanje is het vandaag de officiële vaderkesdag. Ik wil dan ook van de gelegenheid gebruik maken om alle vaders op deze wereld te feliciteren en dan in het bijzonder de mijne.

wijsheidstanden, baby’s en zonnecrème

We zullen nog eens iets op de weblog schrijven, voordat ongeruste bezoekers mijn ouders mailen om te vragen wanneer de begrafenis is/was.

Wat is er de voorbije weken zoal gebeurd? Te veel om op te sommen, maar ik ga het toch proberen. Eerst en vooral was er de geboorte van Fé, het kersverse dochtertje van mijn broer en schoonzus en het zusje van Noor. Nogmaals gefeliciteerd. Je moet het maar doen: twee baby’s in twee jaar. Al heb ik gelezen in de Spaanse Flair dat een tweede kind er bij de bevalling uitfloept als het laatste stukje worst van tussen je hotdog met curryketchup. Een nogal onsmakelijke metafoor voor iets wonderlijk als een bevalling als je het mij vraagt, maar niemand heeft mij iets gevraagd dus gaan we gewoon verder…

Ik ben ook even terug naar België afgezakt en daar had ik vier goede redenen voor: m’n wijsheidstanden. Twee “floepers”, in orthodontistenjargon, ne “medium” en een hele moeilijke. Die laatste was een extra large wijsheidstand die uit heimwee richting België aan het groeien was. De operatie was een succes en de pijn bleef binnen de perken. Door de zwellingen heb ik er wel een paar dagen als Popeye the Sailor bijgelopen, maar dan begon het goedje als smeltende rubber te zakken waardoor ik plots sterke gelijkenissen vertoonde met een Britse bulldog. Het is nu nog altijd een beetje gezwollen. Ofwel moet ik gewoon aanvaarden dat ik verdikt ben.

Ondanks mijn afwezigheid zijn de presidentsverkiezingen hier gewoon doorgegaan. Het is de socialist Jose Luis Rodriguez Zapatero die aan het langste eind trok, ten nadele van oppositieleider Mariano Rajoy, een man die recentelijk de milieuproblematiek probeerde te minimaliseren met de zin “mijn neef heeft gezegd dat de opwarming van de aarde wel meevalt”.

Ook in Spanje hebben ze hun Eurovisiesongfestivalliedje gekozen: “el Chiqui chiqui” .  Een soort verkouden Elvisfiguur met een bril die ons al rappend en met speelgoedgitaar om de nek een flutchoreografie aanleert. Typ zelf eens “chiqui chiqui” op You Tube als dit je nieuwsgierigheid prikkelt. De Spanjaarden zijn er alvast zot van.

Nog even kort over het weer. Ik begin een echt zomergevoel te krijgen. Ik ben niet meer de enige voortdurend in T-shirt rondloopt. De dagen worden langer, de rokjes worden korter en in de straten ruikt het naar bloemen en zonnecrème. Het gevoel wordt nog eens versterkt door de plotse toename in het aantal toeristen, maar daar zal Semana Santa (de Goede week) wel voor iets tussen zitten. Bijna alle Spanjaarden uit het binnenland nemen nu verlof en bevolken massaal de kuststreken.

Ikzelf ben nog altijd naarstig op zoek naar een job, maar ik voel in mijn kleine teen dat dat niet lang meer gaat duren. Ik zal terug iets vaker iets op mijn blog zetten, want we hebben opnieuw internet…Groetjes!

Terug

Ok, dit berichtje zal in record tempo worden getypt want over 8 minuten sluiten ze het cybercafe, gelieve dus ook in recordtempo te lezen zodat je over de typ en taalfouten heenkijkt. 

Ik ben inmiddels al een week terug in Spanje en kan jullie nu wel zeggen dat ik enorm heb genoten van de vele vrienden en familie die ik heb teruggezien en gebaald van de vrienden die ik niet hebben kunnen zien. Ik hoop dat het skiën leuk was  

Ik heb  dik tegen alle verwachtingen in nog eens een voetbalmatch op Belgische bodem kunnen spelen. 3-0 gewonnen (oeps, wat typ ik nu?!). Nog een verassing was dat mijn Belgische ziekteverzekering was afgesloten zonder dat ze me op de hoogte te brachten, maar waarvoor mijn ouders wel voor bijbetaald hebben. Ik kan dus alleen maar hopen dat mij niks ergs overkomt voordat dat allemaal in orde is. Dat hoop ik uiteraard altijd. En nu ben ik dus weer terug in het land van de stierengevechten en de paella’s.   

  Eerst en vooral mijn excuses dat ik tot nu niets meer van mezelf heb laten horen via mijn blog of e-mail. Ik zit nog altijd zonder internet. Mijn beeld van de wereld is dus ondertussen een beetje gedateerd. Ik ga ervan uit dat in België alles hetzelfde is gebleven sinds mijn veel te kort bezoekje. Hier is echter een en ander veranderd. Tijdens mijn verblijf in het thuisland is in Benalmadena de klimaatsverandering definitief in werking getreden. De laatste zon die ik heb gezien was die van België en die was zo fel dat ik ze nog zie als ik mijn ogen sluit. En ik zal ze nog vaak moeten sluiten de komende week, want op de weerkaarten staan alleen maar donkere wolkjes met streepjes eronder. De temperaturen zijn wel aangenaam, maar daar geven ze hier weinig om. De Spanjaarden blijven massaal binnen en de Britten zijn slecht gezind. Zelf ben ik uit pure miserie in de chinese supermarkt een schaakbord van 3euro gaan kopen. Toen Irene mijn laatste aankoop in de kast vond, dacht ze dat het haar Valentijns- of verjaardagscadeau was. Je moet niet vragen wat voor een romanticus er volgens haar in mij schuilgaat. Haar echte verjaardagscadeauke kreeg ze gisterenavond.  

Even over dat schaken…de paarden moeten in het begin toch naast de torens staan he? Het is zo lang geleden bij mij, dat het spel dat ik net aan Irene heb aangeleerd een mix tussen dammen en ganzenbord is geworden en de regels tijdens het spel wel eens durven veranderen.

Zo’n dingen gebeuren als je binnen de drie seconden niet kan googlen. Daar komt hopelijk snel verandering in. We zijn momenteel volop aan het uitpluizen wat de voordeligste internettarieven zijn en waarschijnlijk zullen we ons over een paar weken weer in de 21^e eeuw bevinden. Skype had ik vroeger al geïnstalleerd, maar dat heb ik eigenlijk nog niet ten volle kunnen benutten. Mijn skypenaam, voor de mensen die zelf skype hebben, is Nico Dulce, naar het Nederlands vertaald: “Zoete Nico”. Dat vond ik zelf ooit 10 seconden lang “origineel bedacht” en nu zit ik vast aan die naam die steevast geassocieerd wordt met een goedkope erotische telefoonlijn. Uit fouten kan je leren.Ik check zowat een keer per week het gehele internet, dus dringende of belangrijke zaken kan je beter via sms meedelen. Kuskes aan iedereen die het wenst. Nico              

Een heel kort berichtje

Momenteel is mijne padre hier op bezoek, dus ga ik die vader-zoon quality time niet verzieken door hier als een nerd een bericht van meer dan 36 kilobyte op mijne weblog achter te laten. Hij stelt het hier goed, denk ik. Hij heeft geluk met het weer en heeft nog geen enkele Heineken geserveerd gekregen toen hij een cerveza vroeg. Ikzelf stel het ook goed, vooral omdat we uitkijken naar het feit dat we (irene en ik) vanaf de 31e weer even in België zijn. Zaaaalig! Ik hoop enkele mensen te kunnen zien in de korte tijd dat ik er ben. 

kuskes

P.s. Mocht u een inbreker zijn die dit bericht net heeft gelezen, er zal niets van waarde in ons appartementje achterblijven, dus het heeft geen zin om onze deur te vernielen. Dank u.