Welkomst/Dank/Afscheidswoordjes

Hier ist ie dan! De webblog van Nico D’Hulster. Op deze site kunt ge geregeld updates verwachten en allerlei aan felle zelfcensuur opgelegde foto’s. Hier kunnen familie en (Nederlandstalige) vrienden geregeld een kijkje nemen om te zien hoe verbrand mijn neusje is en zich de nodige info verschaffen over hoe het met Doña Irene en mezelf in Spanje is gesteld.    

Aangezien de eventuele bezoeker van deze site zowel een grootouder, een klein nichtje als een kapoen van S.K. Bacwalde kan zijn, zal ik mijn taalgebruik afstellen op de doorsneebezoeker. Dat wil dus zeggen dat het voor de ene te formeel zal klinken en voor de ander te informeel, te oubollig of te hip, te serieus of te flauw, te kort of te lang, te simpel of te moeilijk. M.a.w, niemand gaat het goed vinden. Waarom doe ik eigenlijk nog de moeite? Komaan Nico! Die mensen gaan naar je site omdat ze je missen. Allez dan…. 

Wel even erbij vertellen dat ik schrijf volgens het principe van “stream of consciousness”, dus wie naar structuur zoekt in mijn typsels: doe iets nuttiger. Een ander gevolg is dat ik, om de gedachtestroom niet te doen stokken, slechts enkel in extreme gevallen de delete-toets gebruik, en dat er dus wel eens wat onzin op het wereldwijde web zal terechtkomen. Dat beetje meer zal wel geen kwaad kunnen, me dunkt.      

Woordjes van dank gaan uiteraard uit naar iedereen die ik ken of heb gekend in mijn levensjaren in België. Mijn ouders op de eerste plaats. Het waren uiteindelijk toch hun geslachtscellen die een kleine big bang veroorzaakten in de buik van mijn moeder om vervolgens een universum van gedachten en emoties te vormen die de naam Nico met zich meekreeg. Het scheelde niet veel of ik had Julie geheten, maar dat is een te lang verhaal en eigenlijk niet voor het www bestemd Ok, mijn ouders dus, die me altijd in alles hebben gesteund (ook nu) en me geweldig hebben grootgebracht. En al is niet iedereen even tevreden met het eindproduct, ik ben ze veel verschuldigd. Ook een eervolle vermelding voor mijn broer, die ik bij momenten hartstochtelijk heb gehaat en die me vroeger meermaals met mijn hoofd de steunmuren van de gewone muren leerde onderscheiden, maar die ik doodgraag zie. Dit klinkt misschien melig (vooral dat laatste zinnetje dan), maar dat is wat er gebeurd als je “alleen” in het buitenland zit. Je begint te denken als een scenarist van een weekendfilm. Ik schaam me er niet voor.  En dus ga ik gewoon verder op hetzelfde elan.

Ook buiten de gezinsgrenzen heb ik familie aan wie ik met een warm gevoel terugdenk en naar wie ik met datzelfde gevoel vooruitblik. De grootouders, tantes, nonkels, meters en peters, nichtjes,neefjes, de schoonzus en het petekindje natuurlijk.  En dan, hoe kan het ook anders: de vrienden. De oude en de nieuwe. De oestrogeentjes en de testosteronnetjes. Het zou een beetje absurd zijn om iedereen een voor een te bedanken voor wat ze voor me betekenen, al is het maar uit angst om iemand te vergeten die ik niet vergeten ben. Volgen jullie nog? Neen? Ook goed.

Uiteraard is iedereen die binnen de bovenvermelde categorieën valt uitgenodigd om mij in Spanje te bezoeken of te komen pootjebaden in mijn zwembad van tranen. Er is ook nog de Middellandse zee voor degenen die het liever nóg zouter hebben.    

Excuses aan diegenen met wie ik kort voor mijn vertrek niet meer heb kunnen afspreken. Het was tamelijk hectisch de laatste weken.